وقتي تـــــــــو نيستي نه هست هاي ما چونان كه بايدند نه بايدها...

مثل هميشه آخرحرفم و حرف آخرم را با بغض مي خورم عمري است لبخند هاي

لاغر خود را در دل ذخيره مي كنم: باشد براي روز مبــــــادا!

اما در صفحه هاي تقويم روزي به نام روز مبـــــــادا نيست آن روز هرچه باشد

روزي شبيه ديروز روزي شبيه فردا روزي درست مثل همين روزهاي ماست اما

كسي چه مي داند؟ شايد امروز نيز روز مبــــــادا باشد! وقتي تــــــــو نيستي نه

هست هاي ما چونان كه بايدند نه بايدها... هر روز بي تــــــــو روز مبـــــــادا است! 

 از هر روزنه خطي كشيده شده به قانون جاودانگي و روزنه ها پلــــهاي  

عبورند براي گذر از خويش و عــــــروج تا آن سوي باورها ... روزنه

ها حرفي از آغــــــازند و نفس ها براي ادامه محتاج آغـــــــاز........

« حتي رويش بي بهانه گلهايي كه درون انسانها

                                         جايي نزديك بودن جوانه مي زنند»

پنجـــــــره ها  همان روزنه اند كه وسعتي صادقانه مي يابند

پنجــــــره ها گشوده مي شوند تا بگويند حرفهاي نگفته را و آشكار شود

 حقيقت زلال انديشه پنجـــــــره ها گشوده مي شوند تا بياموزند راه

 زيستن را و تكرار كنند قانون محبت را و با الفباي زرين عــــشق بر

 لوح زمان طرحي جاودانه زنند چه سخت است سوگ پنجــــــره ها  و

چه اندوه بزرگي است زماني كه آفتاب بدون بودن مردي طلوع كند كه از

 هزاران پنجـــــــره گشوده تر و از تمامي روزنه هاي حقيقت زلال تر

است آن زمان كه چشمه ناب ترين انديشه ها و آبي بي كرانه عميق ترين

باورها دنياي كوچك انسان ها را براي صعود به قله هاي مرتفع

رستگاري و پيوستن به آغاز دل پذير خويش ترك گويد اشك هاي بي

قراري كمترين ياد بود فراق پنجــــــــره هاست!...