چه روزهـــا که يک به يک غـــروب شد، نيامــــدي

چه اشکــــها که در گلــــو رســـوب شد، نيامــــدي

خليـــل آتشيـــن سخــن، تبــــر به دوش بـــــت شکن

خــــداي مــا دوباره سنـــگ و چــــوب شد، نيامــــدي

براي مــا که خستـــه ايم و دل شکستـــه ايم که نه

ولي بـراي عـده اي چـه خــــــوب شد نيامــــدي

تمـام روزهاي هـفتـه را در انـتـظــــار جـمـعـه ايم

دوبـاره صـبــح، ظـهــر، نه غــروب شد، نيامــــدي

امشب زمیـــن و آسمـــان بی قرار است هر ستـــاره از خالـــق بی نیـــاز

مراد دل می جوید گویی مکـــه در خاک این دنیـــا نمی گنجد حوریـــان

بهشتـــی از چشمــه تسنیـــــم وضـــوی عشـــــق می سازند تا نمـــاز

شکر به درگه ایـــزدی به جای آرند افلاکیـــان بهشـــت را به قـــدوم

یگانـــه دلیل آفرینـــش می آرایند آری امشب«محمـــــد» پا به عرصه

وجود می نهد تا با نگـــار احمدیـــه اش آتش جهالت را به بوستان عبادت

مبدل سازد، می آید تا صبـــرایـــوب و اشـــک دیده یعقـــوب را پاسخ

دهد، می آید تا کشتـــی نـــوح را در ساحل انسانیـــت لنگر اندازد...

پس یاران برخیزید و در عمق امواج احساستان حجله شـــادی به پا

سازید تا مبادا از این قافله سالار عشـــــق جا بمانید...

       مــــــــن اگر بنشينـــــم...                                                 

سنگيني هجرت نـــــور را بر دوش مي كشيم به اميد طلوع دوباره

خـــــورشيد... شايد در روزگار فراق اشك هاي يخزده درچشمان خسته

هر چشم به راهي پيام تسليتي است براي  خـــــورشيد بي غروبي كه در

راه است...مي گويند چشم ها دروغ نمي گويند حتي زماني كه از حسرتي

بزرگ منجمد شده باشند به صداقت چشم ها سوگند كه بيا...

           بهـــــــار آمده است اما بهـــــــار جاويدان در راه است...

                              ســـــال نـــــو مبـــــارك!