وقتي خيلي خسته شدي، وقتي دلت خواست پر بزني  و بري، وقتي بين

نبودن و قفس رفتن رو انتخاب كردي، وقتي نفهميدي چطور؟ ولي ديدي 

كه يه ذره نور سفيد توي دلت كم كم تموم شد، وقتي ديگه بارون چشمهاي

ابريت مثل قبل زلال و آرامش دهنده نبود، وقتي حس كردي جز فريب

هيچي نيستي، وقتي نتونستي باور كني آخر جاده هميشه اون طرف خط

قرمز نيست، وقتي دلت خواست وسط يه حادثه بزرگ گم بشي، وقتي به

خودت اومدي و ديدي خيلي وقته گم شدي!!!.... شايد هنوز يه راهي براي

رهايي باشه كه خوب دنبالش نگشتي... مي دوني يكي هست كه هنوزم تو

رو با همه اين حرفا دوست داره، يكي كه وقتي دلت شكست و ديگه هيچ

كسي نبود تازه مياد تا توي دلت خونه كنه، يكي كه حتي اشك هاي

دروغين تو رو براي از نو شروع شدن كافي مي دونه همون كه هميشه

صداش كردي ولي هيچ وقت واقعا صداش نكردي... همون كه بهت گفت:

« صدايم كن تا جوابت دهم...»  

 امام زمان (عج) اگر در راه اصلاح جامعه و ترويج دين و دفاع ازمظلومين كشته مي شد چه مانعي داشت؟ مگر خون او از خون پدران و جدش عزيزتر است؟ اصلا چرا بايد از مرگ بترسد؟

امام غايب نيز مانند پدرانش از كشته شدن در راه دين باكي نداشته و ندارد ليكن در عين حال كشته شدنش به صلاح جامعه و دين نيست زيرا هريك از پدرانش كه از دنيا رحلت مي نمودند امام ديگري جانشينش مي شد ولي امام زمان (عج) اگر كشته شود جانشيني ندارد و زمين از حجت خالي مي گردد در صورتي كه مقدر شده است كه عاقبت حق بر باطل غالب شود و به واسطه وجود مقدس امام دوازدهم دنيا به كام حق پرستان گردد.

مگر خدا قدرت ندارد وجود امام زمان (عج) را از شر دشمنان نگهداري كند؟

 با اينكه قدرت خدا محدود نيست ليكن كارها را بر طبق اسباب و از مجراي عادي انجام مي دهد بنا نيست براي حفظ وجود مقدس انبيا و ائمه و ترويج دين از روش عمومي اسباب و علل دست بردارد و بر خلاف جريان عادي عمل كند  و گرنه دنيا دار تكليف و اختيار و امتحان نخواهد شد.