مهربانم چگونه از ظلمت خويش جداشوم؟ وقتي كه هر لحظه سدي ميان

من و تو افزوده مي شود. چگونه زلال شوم؟ وقتي كه از زلال ترين

قسمت وجودم كه مي توانست جايگاه مهر تو و حضور سبزت باشد جز

 منجلابي از تيرگي چيزي باقي نمانده است. چگونه به سويت پرواز كنم؟

و دستان كوچك و حقيرم را به دستان آبي و بي كرانت برسانم حالا كه به

جاي پرهاي پرواز بالهاي كاغذي به خويش بسته ام. چگونه صداقت

عشقم را باور كنم؟ وقتي كه حتي به اندازه يك پروانه لايق عشق تو

نيستم. تو خود مي داني كه من در سرزمين  ادعاهايم فاتحانه بر غروري

كاذب تكيه زده ام و مست از شرابي دروغين در لايه هاي تو در توي

دنياي كوچكم هوشيارانه در مسير ويرانگي تلو تلو مي خورم. تا به حال

برايت گفته ام كه خواب هايم ديگر رنگي نيستند؟! پستي ها و سياهي

هاي وجودم آنچنان طغيان كرده كه رنگ سبز روياهايم خاكستري شده

است. من چنان كوچك و بي چيز گشته ام كه در آينه جز نقطه اي سياه

هيچ نيستم. مي دانم كه مي داني!... مي دانم كه خوب مي داني!... نه تو 

از خوب هم خوب تر مي داني!!... مگر مي شود از بنده كوچكت بي خبر

 باشي؟! مگر مي شود سرگرداني ها و طغيانهايش را نداني؟! گاهي آن

زمان كه در اعماق يك حادثه با زهم بر سر بي ارزش ترين خواسته هايم

 بي تابي مي كنم و عجولانه در درياي نمي دانم هايم دست و پا مي زنم

درست زماني كه تا غرق شدن چند لحظه باقي است تو را مي بينم كه

آرام و صبور مرا نگاه مي كني و لبخند مي زني چيزي در لبخندت نهفته

است كه قابل توصيف نيست ولي تو گويي به كوچكي و حقارت بنده ات و

 خواسته هايش و تلاش بي نتيجه اش مي نگري، گويي مي خواهي به من

بگويي:« تو را چه شده است؟ اندكي صبر! به كجا مي روي؟ براي

كدامين هدف بي قراري؟ ارزش تو مي تواند بزرگتر از اينها باشد ارزش

 هر شخص به اندازه خواسته هاي اوست قدري تامل كن!» و چون در

وجود من جوهره ي درك حرفهايت را نمي بيني لبخند مي زني...

«باشد!! اگر مي خواهي به تو مي دهم!... آري همين چيزي را كه

مي خواهي ولي بدان...» و ديگر هيچ نمي گويي چون من چنان در

خوشحالي و شادي رسيدن به خواسته ام بلند فرياد مي كشم كه صداي تو

در انعكاس خنده هاي غفلت من محو مي شود و تو فقط لبخند مي زني!....

در گوشه و كنار شهري حزين ؛ ظرف هايي بي غذا ، سفره هايي تهي و

دل هايي بي قرار در انتظار محبتي شبانه... در انتظار ناني كه به

سفره هاي حقيرشان ، نشاط و مهري بي چشم داشت كه به دل هاي

غمگينشان هديه شود و دست نوازشگري كه سرشار از بوي خداست...

كمي آنطرف تر نخلستان خاموش و درختان تنومند خرما چشم به راه

باغباني مهربان؛ و چاه دلتنگ و نگران همدم شب هاي طولاني غربت...

چه انتظار طولاني و سنگيني!!... برخيز خيبرشكن كه خدا هم در انتظار

تـــــو است! چه شد كه صداي مناجات هاي عاشقانه ات خاموش گشت؟!

( تـــــو دريا هستي

              چگونه مي توان با شمشيري دريايي را از هم شكافت؟؟!!)

برخيز خيبرشكن... برخيز تا زمين قيام دوباره ات را به نظاره بنشيند...

برخيز و به التهاب ظرف هاي شيري كه بر دستان كوچك دل هايي

بزرگ براي رسيدن به تـــــو بي تاب است جوابي بده!... نگاه كن آسمان

هم تب دار تـــــوست!!... قيام كن خيبرشكن! مگر براي خورشيد پاياني

خواهد بود؟؟!! چه گمان كودكانه اي!... تـــــو از خورشيد هم بخشنده تر

و نوراني تري... تـــــو خورشيد بي زوالي هستي كه تا ابد پرتو انوار

طلايي ات بر تمامي جان هاي آگاه و دل هاي عاشق خواهد تابيد...

و اينك ما پس از ساليان دراز همچنان سفره هاي حقير دل مان را در

انتظار تكه ناني از محبت تـــــو گشوده ايم و دست هاي خالي از

معرفت مان در جست و جوي ذره اي معرفت تـــــوست... آمده ايم مثل

كودكان يتيم كوفه تـــــو را بابا خطاب كنيم تا مگر دست نوازشت را بر

سرمان بكشي!... ما چشم به راه تـــــواييم ... برخيز خيبرشكن!...

به تـــــو كه مي انديشم جز غرق شدن در بي كرانگي روحت  ،

حجم وسيعي از بخشش و مهرباني تمام وجودم را احاطه مي كند و

ناخودآگاه بغضي غريب به سراغم مي آيد ؛ بغضي آكنده از بوي غربت

مظلومانه تـــــو...  

به تـــــو كه مي انديشم در فلسفه ي ميلادت در نيمه اين مهماني بزرگ

گيج مي شوم ؛ بي گمان تـــــو پاداش عاشقي اين چند روزه اي...

دل كوچكم فرش راهت باد!...