زماني كه انسان از بهشت رانده شد هيچ نمي دانست چه در انتظارش

خواهد بود؟ خدا خطاب به انسان فرمود: براي دوباره رسيدن به من

سفري در پيش روي توست و تو مسافري! مسير عبورت جايي به نام

زمين است. زمين آكنده از خير و شر و خوبي ها و بدي هاست و فرصت

تو براي عبور به اندازه لحظه هايي است كه نفس مي كشي نه سال هاي

عمرت! مسير دشوار است و تو در اين سفر تنهاي تنهايي... و انسان

مبهوت و هراسان به سخنان پروردگارش گوش مي داد... هزاران سوال

در ذهنش موج مي زد. چگونه به تنهايي مي توان اين سفر را پيمود؟؟

چگونه مي شود راه را از بيراهه تشخيص داد؟؟ چگونه؟!!... خداوند

فرمود: اي انسان نترس مگر تو از مهرباني خداي خويش چيزي

نمي داني؟ انسان گفت: مي دانم ولي من تنها و... خداوند فرمود: تو

تنهايي ولي من در تمام مسير با تو خواهم بود و براي ياري ات هديه اي

به تو مي بخشم تا در اين سفر روشنايي بخش تو باشد!... چشمان انسان

از خوشحالي مي درخشيد و هيجان زده و بي قرار در انتظار هديه

پروردگارش بود. خداوند به انسان فرمود: دستت را بر روي سينه ات

بگذار و سكوت كن چه حس مي كني؟! انسان گفت: چيزي در زير دستم

 تكان مي خورد. خداوند فرمود: اين قلب توست! همان هديه اي كه به تو

داده ام،  با هر ضرب آهنگش حياتت را تداوم مي بخشد و من ذره اي از

نور خويش را در قلبت به امانت گذاشته ام تا در اين سفر ياري ات دهد.

من اين قلب را به تو مي دهم تا بياموزي كه دوست داشته باشي بي آنكه

دوستت داشته باشند! زيبايي هاي وجودت را به ديگران تقديم كني و

دلتنگي هايت را براي خودت نگه داري و اگر دلتنگي هايت زلال باشند

من خريدار همه آن ها خواهم بود! بدان قلب تو شفاف تر از هر آينه اي

است و زلال تر از هر چشمه اي ولي اگر در نگهداري اش نكوشي ممكن

است جلاي خويش را از دست بدهد و مامن سياهي ها گردد و آن وقت

جايي براي من در قلب تو نيست. به خاطر بسپار من نور خويش را به

تو امانت داده ام بكوش تا امانت دار خوبي باشي!(و انسان چنان از

داشتن قلبش خرسند و مغرور گشته بود كه شايد هيچ كدام از حرف هاي

 آفريدگارش را نمي شنيد!!!...) خداوند فرمود: قلبت به تو خواهد آموخت

 كه ببخشي و از گذشت خويش لذت ببري! فراموش كني و به خاطر

بسپاري! فراموش كني آنچه كه دلت را رنجاند و به خاطر بسپاري آنچه

كه به تو شوق پرواز داد! باور كن كه تو يك رهگذري پس آن گونه بگذر

 كه بعد از عبورت در تمامي ذهن ها و دل ها فقط گل لبخند به يادگار

برويد! لبخندي به وسعت يك لحظه... در مسيرت انسانهاي زيادي با تو

همراهند، اين ها همسفران تو نيستند هركدام مسافري هستند در مسير

رسيدن خويش. تو در همراهي شان بهترين باش! شادي هايت را با آنها

تقسيم كن و در غم هايشان شريك باش! از خويش سوال نكن قلبم چه

اندازه جاي دارد؟! قلب تو به همان اندازه اي وسعت مي يابد كه تو

بخواهي! آسمان، اقيانوس و دريا واژه هاي كوچكي در برابر بي كرانگي

 قلب تواند. براي تقسيم لحظه ها در پي كسي نباش كه داشته هايش را به

تو ارزاني بدارد، به دنبال آن كسي باش كه داشته هايت را به او هديه

كني!!... و خداوند سخنانش را با انسان با اين جمله به پايان برد:

« خوشبختي جايي درون توست!» انسان در حال گوش دادن بود...به

راستي سخنان خداي خوبي ها را شنيده بود؟!!.... خدا خوب مي دانست

كه ممكن است انسان هيچ كدام از اين ها را نفهميده باشد ولي همچنان

به او اميدوار بود به خاطر همان قسمت كوچك وجود انسان... آري قلبش!

 پس هنوز بارقه هايي از اميد وجود دارد: « هر كودكي با اين پيام به دنيا

 مي آيد كه خدا هنوز از انسان نااميد نيست...» و انسان راهي زمين شد

با قلبي كه مي تپيد و لبخندي كه بدرقه راهش بود!...             ر ه ا  

تــــو از تبار شقايق از تبار خورشيدي

                                          كه در سياهي قلبم چو نــــور تابيدي

  من اين پرنده خسته كه با دو بال شكسته

                                        نيـــاز نگاهم را به سوي خــــود ديدي