لحظه ها یکی یکی می آیند و می روند و در رقابتی پر شتاب از هم پیشی می گیرند. به

خود که می آییم چند جمعه از سال جدید هم گذشت و باز تــو نیامدی ...

و مانده ایم و حسرت همیشگی نیامدنت. مولا جان هیچ چیز جز ظهورت نمی تواند این

خلا بزرگ را در زندگی مان پر کند ؛ هرچند ما آدم های غفلت زده به گمان غلط خویش

برای پر کردنش به هر کوی سرک می کشیم و گاهی دلهای غبار گرفته مان را به لذتهای

پوشالی سرگرم می کنیم. اما تو خوب می دانی که خود را فریب می دهیم. مگر می شود

جز تــو را جست و به آرامش رسید؟! مگر می شود بی تــو جامعه آرمانی را برپا کرد؟!!

آقا جان ما را ببخش... ما فراموشت کرده ایم!!!

ما فراموش کرده ایم در قنوت نمازهایمان اللهم عجل الولیک الفرج بگوییم و برای سلامتی

و فرجت دعا کنیم! ما فراموش کرده ایم که در راهی! ما فراموش کرده ایم که برای

ظهورت چه سهمی داریم! ما فراموش کرده ایم که اگر همینطور راکد و بی حرکت بنشینیم

آمدنت چقدر دیر می شود! ما مشغول تار عنکبوت های خودمان هستیم ؛ ما را ببخش...

مولا جان زمین دل هایمان سال هاست که در انتظار بهار ظهورت همچنان در زمستان

معطل مانده است ؛ کدامین جمعه قصد آمدن داری؟؟!!

اللهم عجل الولیک الفرج