واپسين لحظه هاي سال ۸۶ را سپري مي كنيم ؛ از يك سو دلتنگي براي گذشتن از

 سالي كه رو به اتمام است و از سوي ديگر دلهره و اشتياق ورود به سال جديد. اگر

خاطرات سال ۸۶ را مرور كنيم لبريز از اتفاقات تلخ و شيرين و تجربه هاي كوچك

و بزرگ است ؛ افراد زيادي در اين سال از بين ما رفتند و كودكان بسياري هم متولد

شدند و زندگي با تمام پستي و بلندي هايش جاري است. اما تنها چيزي كه هنوز هم

بدون تغيير مانده است سنگيني اندوه نبودن تـــــو بر سينه است...

سال ۸۶ كه شروع شد با دلي پر از اشتياق و اميد از تـــــو پرسيديم : آيا امسال سال

ظهور تـــــو خواهد بود؟  و امسال هم كم كم به پايان رسيد و تـــــو نيامدي!...

و ما مانده ايم و حسرتي جاويدان و آرزويي بزرگ بر سينه... و ما هنوز چشم به راه

 تـــــو ايم ؛ در انتظار بهاري كه جاويدان است. و حال در آستانه ي اين تحول

عظيم ؛ به رسم خانه تكاني دستي به در و ديوار خانه ي دل كشيده ايم تا غبار كينه و

حسادت ، سياهي نفرت و دشمني و همه پليدي هايي را كه بر دل هايمان سايه افكنده

پاك كنيم و بر طرح هاي غفلت و بي خبري نقش خوش رنگ آگاهي و بصيرت

بزنيم. ما آمده ايم دل هايمان را كه كوچك است در بي كرانگي لطف تـــــو غرق

سازيم تا آسماني شوند... و سبزي لحظه هاي انتظارت را به اميد ديدن سپيده ي

ظهورت بر هفت سين دل قاب كنيم و در ناب ترين لحظات نيايش با معبود سلامتي

و ظهور تـــــو را بخواهيم...

راستي در آستانه ي سال جديد به سوالمان جواب نمي دهي؟!

                            آيا امسال سال ظهور تـــــو خواهد بود؟  

                             اللهم عجل لوليك الفرج  

                                   ساقيا آمدن عيد مبارك بادت